بدايع الوقايع ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٩٣

غزل

هردو چشم اشكبارم هركه مىبيند عيان * كى دگر ياد آورد از دجله و آب فرات

واصفى در فكر آن ذات مقدس شد فرو * آنكه كنه ذات او را در نيايد هيچ ذات

غزل

غزل

به ياد لعل تو هركس نمىكشد جامى * به بزم عيش نباشد ز عشرتش كامى

دلم كه چون سر زلفت به خويش مىپيچد « * » * به زلف خويش چو بستى گرفت آرامى

كسى كه نيست خبر هيچش از مسلمانى * ببين كه هست در اين دور شيخ الاسلامى

رقيب را سگ خود خوانى و كنى تعظيم * چه باشد ار بنوازى مرا به دشنامى

چنين كه گشت ز تير تو چشمه چشمه دلم * براى طاير مهر تو راست شد دامى

به كعبه روى نيارد چو واصفى هرگز * به عزم كوى تو هركس كه بست احرامى

غزل

غزل

شمع بر ياد قدت چون رو به ديوار آورد * صورت سروى ز دود دل پديدار آورد

سربه‌سر آرند در بستان درختان گوئيا * باد از سرو قدت هرلحظه اخبار آورد

( * ) س 8 : كذا ظاهرا مىپيچيد