بدايع الوقايع ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٦٢

قطعة الرابعة

از بيم آنكه نايرهء دل نسوزدش * فى الحال بر دو ديدهء گريان نهادمش

از خوف آنكه آب دو چشمم نشويدش * از ديده برگرفتم و بر جان نهادمش

ناگاه آن سرو بوستان [ چمن ] رعنائى و آن شمع شبستان انجمن زيبائى « * » ، آن مرهم سينهء ريش عشاق دلفگار مقصود خمار از در بيت الاحزان اين محزون درآمد . اين مطلع بر زبان جارى گرديد كه :

به غربت مىبرد گردون ز كويت بىمحل ما را * نمىدانم كه روزى مىدواند يا اجل ما را

چون اين مطلع را شنيد ، گريان شد .

ژاله از نرگس فروباريد و گل را آب داد * وز تگرگ روح‌پرور مالش عناب داد

جمعى از ياران طالب علم كه حاضر بودند ، همه گريان گرديدند و افغان برآوردند .

و كلّ أخ يفارقه أخوه * لعمر أبيك الّا الفرقدان

حاصل كه به حكم ضرورت يكديگر را وداع كرديم و روبه‌راه مسافرت آورديم .

و اين سفر در وقتى بود كه مناديان عالم افلاك نداى روح‌افزاى :

اذا جاء الحوت و البرد يموت ، به گوش هوش ساكنان مركز خاك رسانيدند .

فراشان بهارى فرش زمردى نمودار از سپهر زبرجدى از سبزهء تر به رسم پاىانداز از براى مقدم سلطان ربيع بگسترانيدند . خيل لطيف الذيل ورد

( * ) س 5 و 6 : چمن رعناى . . . انجمن زيباى