بدايع الوقايع ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٢٧

لغز شمع

لغز شمع

لغز شمع

چيست آن سروى كه سيمين‌پيكر است و گلعذار * بر سرش بنشسته مرغى جلوه‌گر طاووس‌وار

چون « 1 » درخت وادى ايمن بود ، كز نور قدس « * » * شد شب تاريك ، روشن از فروغش چون بهار

روز باشد منزوى در گوشهء عزلت ، ولى * دستگير گمرهان گرديده در شبهاى تار

هركه پيش او بود شب از سياهى مىكشد * صورتش را چون مصور از قفايش بر جدار

بوالعجب حالى كه او از موت مىيابد بقا * وز « 2 » حياتش دم‌به‌دم گردد فنايش « 3 » آشكار

نازك اندامى كه از تأثير تحريك نسيم * مىشود بىتاب و مىگريد فراوان زارزار

عاشقى دارد كه جان خود نثارش مىكند * ليك او پروا ندارد گر كند صد جان‌نثار

گه به خرگاهى درآيد چون مه خرگه‌نشين * گاه مجلس برفروزد همچو صدر كامگار

صدر گردون منزلت ، سلطان محمد آنكه هست * شمع بزم آراى شاهان سكندر اقتدار

اى كه هستى از تفضل شمع جمعى « 4 » اهل فضل « 5 » « * * » * گرد تو پروانه‌سان ارباب دانش بىشمار

( 1 ) - P : گر ( 2 ) - T : در ( 3 ) - T : وفاتش ( 4 ) - B 2 : بزم ( 5 ) - T : شمع جمع بزم وصل ( * ) س 4 : نور قدش ( * * ) س 20 : كذا ، ظاهرا : شمع جمع اهل . . . .