بدايع الوقايع ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٢٦

لغز آفتاب

گر گشايد چهره ، سازد عالمى را غرق نور * ور بگريد ، عالمى را يك زمان سازد سياه

هست روشن ، آفتاب است اين‌كه مىگيرد ضيا * هرسحر از آستان پادشاه دين‌پناه

خسرو عالىنسب سلطان محمد آنكه هست * آفتاب اوج برج سلطنت ، ظل إله

بر كواكب پرتوى از مهر رويش گر فتد * نور گيرد مهر از هريك چنان كز مهر ماه « 1 » « * »

شد ميسر پاىبوس او مگر خورشيد را * كز تفاخر افكند هرروز بر گردون كلاه

شمسهء ايوان جاه اوست خورشيد فلك * ماه باشد خشت فرش زان « 2 » « * * » حريم بارگاه

چرخ با خورشيد ز احسان خانهء جودت رود * قرص گرمى در بغل همچون گداى خانقاه

در رياض همتت خورشيد و چرخ نيل‌فام * هست يك برگ گل خودروى با مشت گياه

لاف زد از رفعت خود پيش درگاهت فلك * گرم شد خورشيد بر رويش برآمد زين گناه

واصفى تا بر تو تابد آفتاب دولتش * جز دوام ظل جاهش از خدا چيزى مخواه

تا بود خورشيد بر اوج فلك ، تابنده باد * آفتاب دولتت از برج بخت و عز و جاه

( 1 ) - T ، B 2 : اين بيت را ندارد . ( 2 ) - T : آن ( * ) س 8 : كز مهر و ماه ( * * ) س 12 : كذا ، نسخه‌بدل مناسب‌تر است