الهدايا لشيعة أئمة الهدى ( شرح اصول الكافى ) — الجزء ١، الصفحة ٣١

أسرته :

* * *

در جيب دلم چاك ورفو بر سر هم * چون غنچه نشسته تو به تو بر سر هم

كوتاه نشد رشته طول املم * هر چند گره شد آرزو بر سر هم

* * *

زنهار كه رخ نتابى از درويشان * شكرانه اينكه نيستى چون ايشان

رمزيست خط دانه گندم يعنى * نصفى از توست نصفى از درويشان

* * *

اگر سوداى ليلى بر سرت افتاده مجنون شو * كه هر شهري به صحراى جنون دروازه‌اى دارد

* * *

محبت را لب خاموش وگويا هر دو يكسان است * چو بلبل ، آتش پروانه هم آوازه‌اى دارد

* * *

اگر زلفت به هر تارى أسير تازه‌اى دارد * مبارك باشد امّا دلبرى اندازه‌اى دارد

تغافُل بُرد بيش از حدّ شوخ چشم من نمىداند * جفا قدرى ستم حدّى وناز اندازه‌اى دارد

محبّت را لب خاموش گويا هر دو يكسان است * چو بلبل آتش پروانه هم آوازه‌اى دارد

اگر سوداى ليلى بر سرت افتاده مجنون شو * كه هر شهري به صحراى جنون آواره‌اى دارد

دل مجذوب خود را تغافل بيش از اين مشكن * كه در قانون خوبان امتحان اندازه‌اى دارد