شرح آقا جمال خوانسارى بر غرر الحكم ودرر الكلم ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١٠٣
385
باشد در تدارك آن كوشد ، واگر مستحقّ ثواب باشد طمع آن داشته باشد ودر زيادتى آن سعى نمايد .
381
381 المنّ يسوّد المنّة .
منّت گذاشتن سياه ميكند نعمت را ، يعنى نعمت بكسى كه بدهند ومنّت گذارند بر أو منّت محو وباطل كند آن نعمت را وباعث اين شود كه اجر وثوابي نداشته باشد .
382
382 البغى يسلب النّعمة .
ظلم زايل كند نعمت را ، يعنى زود باعث زوال دولت ونعمت ظالم شود .
383
383 الظّلم يجلب النّقمة .
« 1 » ستم مىكشد غضب را وسبب آن شود .
384
384 المودّة أقرب رحم .
دوستى نزديكترين خويشى است ، پس رعايت دوست بيش از خويشان بايد كرد چنانكه قبل از اين نيز مذكور شد .
385
385 الشكر يدوم النّعم .
در نسخهها چنين واقع شده وپوشيده نيست كه اين صحيح نيست زيرا كه يدوم بمعنى اين است كه دائم ميباشد پس معنى كلام چنين مىشود كه شكر دائم ميباشد
( 1 ) « يجلب » بضم لام نيز درست است . فيروز آبادي گفته : جلبه يجليه ( بالكسر ) ويجلبه ( بالضم ) جلبا وجلبا ( محركة ) واجتلبه شاقه من موضع إلى آخر » . وأقرب الموارد گفته : « جلبه كه نصر وضرب جلبا وجلبا ساقه من موضع إلى آخر وجاء به من بلد إلى بلد للتهارة » .