شرح آقا جمال خوانسارى بر غرر الحكم ودرر الكلم ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١٠٣

385

باشد در تدارك آن كوشد ، واگر مستحقّ ثواب باشد طمع آن داشته باشد ودر زيادتى آن سعى نمايد .

381

381 المنّ يسوّد المنّة .

منّت گذاشتن سياه ميكند نعمت را ، يعنى نعمت بكسى كه بدهند ومنّت گذارند بر أو منّت محو وباطل كند آن نعمت را وباعث اين شود كه اجر وثوابي نداشته باشد .

382

382 البغى يسلب النّعمة .

ظلم زايل كند نعمت را ، يعنى زود باعث زوال دولت ونعمت ظالم شود .

383

383 الظّلم يجلب النّقمة .

« 1 » ستم مىكشد غضب را وسبب آن شود .

384

384 المودّة أقرب رحم .

دوستى نزديك‌ترين خويشى است ، پس رعايت دوست بيش از خويشان بايد كرد چنانكه قبل از اين نيز مذكور شد .

385

385 الشكر يدوم النّعم .

در نسخه‌ها چنين واقع شده وپوشيده نيست كه اين صحيح نيست زيرا كه يدوم بمعنى اين است كه دائم ميباشد پس معنى كلام چنين مىشود كه شكر دائم ميباشد


( 1 ) « يجلب » بضم لام نيز درست است . فيروز آبادي گفته : جلبه يجليه ( بالكسر ) ويجلبه ( بالضم ) جلبا وجلبا ( محركة ) واجتلبه شاقه من موضع إلى آخر » . وأقرب الموارد گفته : « جلبه كه نصر وضرب جلبا وجلبا ساقه من موضع إلى آخر وجاء به من بلد إلى بلد للتهارة » .