مدايح رضوى در شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٩٠

در مشهد مقدس حضرت ثامن الائمّه سروده شده است « 1 »

خازن امر تو را زيبد كز آغاز وجود * رايض 0960945 خ 0 11 خ حكم تو را شايد كه از به دو ظهور

قرص سرخ مهر را در بوته بگدازد چو زر * خنگ سبز چرخ را بندد بر آخور چون ستور

فرش اينك بر زمين درگهت بال ملك * گر سليمان سايه بر سر داشت از بال طيور

هان « صباحى » اين همان حضرت كه كردى آرزو * حضرتش را گرچه فرقى نيست غيبت با حضور

عرضه ده درد دل خود را بر اين صدر رفيع * گرچه ايزد كرده آگاهش ز ما يخفى الصدور 1960945 خ 0 12 خ

يا ولى اللّه اينك رو سياهى بر درت * قطع كرده با هزار اميّدوارى راه دور

با طواف روضه‌ات كنده دل از شهر و وطن * با غبار درگهت پوشيده چشم از دخت و پور

مغفرت بر اين در است و من بر اين در جويمش * عاصيان را شد برين در رهنمون ، ربّ غفور

كوه بر دوشم ز عصيان و فضاى گور تنگ * آه گر بايد به اين حالت مرا رفتن به گور

گر تو محرومم كنى آرم به درگاه كه رو * واى بر آن بنده كز وى خواجه‌اش باشد نَفور 9070945 خ 0 13 خ

عمر نوحى بايدم تا از تأسف هر نفس * چشمهء خون از دلم جوشد چو توفان از تنور 3960945 خ 0 14 خ

كرده‌ام در سلك زوّار تو جا بنگر به من * واى بر من گر نبيند جانب زاير مزور 4960945 خ 0 15 خ