مدايح رضوى در شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٧٩

در منقبت حضرت امام رضا عليه الصلاة و السلام « 1 »

ولى ز شاعرى اين بهره‌ام بس است كه هست * زبان مديح سگال 1560945 خ 0 10 خ امام دنيى و دين

شه قلمرو هستى على بن موسى * امام ثامن ضامن خديو روى زمين

ز شوق سجدهء درگاه او ملائك را * چو برگ غنچه فتاده جبين به روى جبين

زمانه بس كه ز شمشير او هراسانست * شهور برده سر از واهمه به جيب سنين

يگانه گوهر بحرين دين و دنيا اوست * نديده ديدهء خورشيد و مه خديو 2560945 خ 0 11 خ ، چنين

شها توئى كه سرانگشت تيغ اعجازت * گشوده بند نقاب از جمال شرع مبين

ز بيم قهر تو از بس زمين به خود لرزد * برون فتد ز دل خاك گنج‌هاى دفين

به زير سايهء حفظ تو چون نياسايم * كه خويش را به وديعت سپرده‌ام به امين

ز رحمت تو برويد ز شاخ شعله ، سمن * ز هيبت تو شود شير چرخ 3560945 خ 0 12 خ ، گاو گلين

دمى كه عزم تو ميدان رزم آرايد * دهد به فتح و ظفر رايت يسار و يمين

ز شوق سجده شب و روز پرتو مه و مهر * به درگه تو بمالند رو به روى زمين

خوش آن زمان كه سناباد 2960945 خ 0 13 خ مقصدم باشد * كنم بسان مه و مهر قطع ره به جبين

به خاك مرقد پاكت سر نياز نهم * كلاه شادى من بگذرد ز عرش برين

ز حضرت تو شها حل مشكلى خواهم * كه نيست طاقت غم خوردنم زياده بر اين

دگر به پيش كه نالم تو ضامنى مپسند * دل مرا ز تقاضاى قرضخواه ، غمين

چنين جرى 5560945 خ 0 14 خ كه تو در عرض مطلبى جويا * دگر دعا كن و بشنو ز ششجهت آمين

ز دوستان تو روى زمين گلستان باد * چنان كه مغمور از دشمن تو روى زمين

نفس به سينهء خصم تو آخرين دم باد * نگه به چشم عدويت نگاه باز پسين

* * *