مدايح رضوى در شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٧٦

در چشم درد و تخلّص به مدح امام هشتم ( ع ) « 1 »

هر شمع روضهء تو كه حورى است در بهشت * دارد ز نور خويش به رو از حيا نقاب

خواند خط شعاعى مهر از سواد شب * چشمى كه از غبار درت كرد فتح باب

دامن به زور چرخ نچيدى ز روضه‌ات * خورشيد را ضرور نبودى اگر شتاب

دوزخ به زير بار گناهش نفس زند * آن كس كه با تو بوده دمى بر سر عتاب

يك جد پاك تست نبى ، ديگرى ولىّ * از انبيا نديده كسى اين نسب به خواب

دانسته‌اى حقيقت اشيا چنان كه هست 8360945 خ 0 5 خ * زان علم عالمى كه برون است از كتاب

مىخواهم از هواى تو لبريز خويش را * زان سان كه قطره قطرهء خونم بود حباب

گردن به زير بار گناهم خميده است * خواهم خلاصيى ز تو يا مالك الرقاب 9360945 خ 0 6 خ

من كيستم كه مدح تو با اين خرد كنم * كز وصف چاكران تو عاجز بود لباب

مطلب ازين قصيده مرا عرض حال بود * ورنه چه حدّ من كه كنم مدح آن جناب

چون رسم شاعر است كه در آخر مديح * ختم سخن كند به دعاهاى مستجاب

يا رب مواليان ترا باد در جهان * امنيّت ولايت و آسانى صِعاب 0460945 خ 0 7 خ

بر جان منكران تو از چرخ هر زمان * تيرى خورد جهنده‌تر از ناوك شهاب

* * *