مدايح رضوى در شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٧٥

در چشم درد و تخلّص به مدح امام هشتم ( ع ) « 1 »

چشمى كه از نظاره ، جهانى به تنگ داشت * اكنون نمىدهد نگه يار را جواب

مىديد هر يكى به دل شب خيال روز * از ضعف ، اين زمان نتوانند ديد خواب

از تابش شرار كنون مضطرب شود * مژگان من كه شانه زدى زلف آفتاب

چندين لعاب نيست به مژگان من عجب * بهدانه‌ام 3460945 خ 0 2 خ ز مردم چشمست اندر آب

كردند طفره مردم چشمم ز تاب درد * وز كودكى به شَيْب رسيدند بىشباب

چسبيده است رشتهء نظارهء مرا * دردى كه از كشاكش آن بگسلد طناب

از بسكه لب به ناله فرو بست غيرتم * شد كاسهء سرم ز فغان كاسهء رباب

از ضعف ، كار سونش 6360945 خ 0 3 خ الماس مىكند * در چشم من شكستگى رنگ ماهتاب

در فصل دى كه موج هوا بال بسته است * در پيش چشم من طيران مىكند ذباب

هر بيضه‌اى كه درد درين آشيانه كرد * شد هر يكى به طالع من بچهء غراب

پاداش خيره چشمى من هست اين رمد * بشنو كه نكته‌اى است درين باب بس صواب

ابناى دهر را همگى تنگ چشم ديد * زان در ميانه چشم مرا كرد انتخاب

هر چند لطف دوست بود درد بنده ليك * خواهم شفا ز مرقد فرزند بو تراب

شاهنشه ولايت ايمان ابو الحسن * كز فيض اوست گوهر ايمان ما خوشاب

فرماندهى كه پنجهء فالج به حكم او * بيرون كند ز آينه جوهر چو موز آب

نايب مناب موسى كاظم به نصّ حق * هشتم امام خلق به دستور جدّ و باب

سلطان جن و انس كه اين مطلع بلند * طالع به مدح او شده تا مقطع كتاب

* * *

زوّار آستان تو از شيخ تا به شاب * تقصير اگر كنند به طاعت شود حساب

پيوسته بحر لطف تو در جزر و مد بود * جزرش برد معاصى و مدش دهد ثواب

آن را كه مدفن است به خاك درت يقين * ايام شيب را شمرد خوشتر از شباب

آن را كه ذرّه‌اى ز هواى تو در دل است * بر فرقش آفتاب قيامت شود سحاب

ماتم كه با تناهى 7360945 خ 0 4 خ ابعاد چون زده است * گردون سراى قدر ترا در جهان طناب

قنديل قبهء تو بود كيلها كز آن * فيض نهان دهند به زوّار كامياب