مدايح رضوى در شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٧٢

در مدح على بن موسى الرضا عليه السلام « 1 »

لطفش ار تربيت سبيل كند * خاك را خوان جبرئيل كند

همّتش چون گهر فشان گردد * مايه پرداز بحر و كان گردد

چون كفش آستين برافشاند * فقر در سيم و زر نهان گردد

نام دستش چو بر زبان گذرد * ابر از شرم خوى فشان گردد

سكه از شوق نام او بيخواست * از جنين درم عيان گردد

گوهر از ذوق جود او بىگفت * از مسامات كان روان گردد

گر نسيم بهار روضهء او * عطر فرماى مغز كان گردد

هر كف خاك تن ز فيض شميم * عطر گل‌هاى بوستان گردد

نظرش چون به تربيت كوشد * جسمها را لباس جان پوشد

خسروا گر چه من كف خاكم * ليكن از آستان ادراكم

نى غلط گفتم اين چه هذيان 0360945 خ 0 5 خ بود * لال بادا زبان بىباكم

تو گرانمايه ابر فياضى * من كف خاك آرزوناكم

آرزو اينكه از تراوش لطف * سازى از تيره خاطرى پاكم

از تو گر فيض تربيت يابم * عرش بوسد زمين ادراكم

پرتوى از تو گر نصيب افتد * شعله گردد بساط خاشاكم

ذره‌ئى كز تو تربيت يابد * بر سر آفتاب و مه تابد

مىتوانى ز روى آسانى * كردن اين خاك را زر كانى

مىتوانى به يك كرشمهء لطف * ساختن در فن سخندانى

طبع چون من سيه گليمى 1360945 خ 0 6 خ را * آنچنان فيض بخش و نورانى

كه هم از رشك او شود پر نور * تربت سحر سنج شروانى 2360945 خ 0 7 خ

هم ز طوفان حمد تست كه طبع * مىزند موج‌هاى عُمّانى