مدايح رضوى در شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٤٥

در منقبت امام الجن و الانس على بن موسى الرضا عليه التحيه و الثنا « 1 »

گشته عقاب قهر تو از تير چارپر * بد كيش را عقوبت و بدخواه را عقاب

نمرودوار پشّهء كين تو خصم را * بر سر ز غصه دست زنان ساخت چون ذُباب 3150945 خ 0 11 خ

رنج حسد هلاك كند حاسد ترا * آرى پر عقاب بود آفت عقاب

در جَنب روضهء تو چه باشد رياض خلد ؟ * پهلوى شاخ سِدره چه جولان كند سُداب 4150945 خ 0 12 خ

با شير مردى تو چه تاب آورد كسى * كز بيم شير پرده شود زو توان و تاب

در دين كسى كه غير تو دانست پيشوا * گوئى گناه باز نمىداند از ثواب

افلاك را مدار از آن شد زمين كه هست * يك مشت خاك در كف اولاد بوتراب

اوحد كه تافت از همه عالم رخ اميد * زين آستانه روى نتابد به هيچ باب

مپسند كاسمان كندش خستهء ستم * و اختر بجاى شربت عَذْبش 5150945 خ 0 13 خ دهد عذاب

اين خاك را ز جام رضا بخش جرعه‌يى * آن دم كه دست ساقى لطفت دهد شراب

* * *