مدايح رضوى در شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٤٤

در منقبت امام الجن و الانس على بن موسى الرضا عليه التحيه و الثنا « 1 »

عَيّوق 0150945 خ 0 8 خ از آن عنان عزيمت بر اوج تافت * كاندر طلوع هست ثرياش همركاب

هم سلك با هم از پى آنند شِعريان 1150945 خ 0 9 خ * كين سيم ناب باشد و آن گوهر مذاب

در برّ و بحر درنگر اجرام مستنير * چون شاهدان كه جلوه نمايند در نقاب

گشته فلك ز خوشهء پروين گهر فشان * بر روضهء مقدس سلطان دين مآب

سر خيل اصفياى مكرم كه ذات او * ايزد ز خاندان كرم كرده انتخاب

سلطان جعفرى نسب موسوى گهر * كو بود بر سران جهان مالك الرقاب

علّام علم دين على موسى الرضا * خضر سكندر آيت و شاه ملك جناب

در راه شرع قافله سالار جن و انس * در باب علم مسئله آموز شيخ و شاب

بر باد داده خاك درش آبروى بحر * آتش فكنده خاك درش در دل سحاب

آب از حياى ابر نوالش در ارتعاش * و آتش ز شوق دشمن جاهش در التهاب

گردون بطوع ، چاكريش كرده اختيار * اختر بطوع ، بندگيش كرده ارتكاب

با حلم او زمين نزند لاف از درنگ * با عزم او زمان نكند دعوى شتاب

يابد از او نسيم ولايت دماغ جان * آرى دمد هر آينه بوى گل از گلاب

ملك سخا ز گوهر او يافت انتظام * بحر كرم ز فيض كفش ديد انشعاب

پير دبير چون ز فصاحت كند سئوال * مفتى كلك او انَا افصح دهد جواب

بر امر و نهى اوست مدار جهان و شرع * زين خوبتر چگونه توان كرد احتساب

هر سفله نيست در خور آداب حضرتش * نبود نعيم باغ جِنان لايق دواب

خواهد دلم ثنا به طريق خطاب گفت * بشنو به گوش جان كه خطابيست مستطاب

اى قهرمان كشور عصمت به اصل و نسل * اى والى جهان ولايت چو جد و باب

حرف محبت تو هم از ابتداى كَوْن * كلك قضا رقم زده بر تختهء تراب

ايزد به دست لطف رساندت به پايه‌اى * كانجا نمىرسد قدم و سعى و اكتساب

لعل از حياى گوهر ذات مباركت * هر دم به خون ديده كند چهره را خضاب

گاه از نسيم لطف تو گوهر دهد صدف * گاه از سموم قهر تو دريا شود سراب

صافى دلان ز مهر تو در عين اشتباه * سرگشتگان ز كين تو در تِيه 2150945 خ 0 10 خ التهاب