مدايح رضوى در شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٠.٥

به پند ابن يمين گفت : دوستى ، كه تويى كه شعر توست كه بر آسمان رسيده سرش چرا مديح سراى ( ( رضا ) ) همى نشوى كه در جهان نبود كس به پاكى گهرش بگفتمش كه نيارم ستود امامى را كه جبرئيل امين بود خادم پدرش

( ابن يمين فريومدى )