مدايح رضوى در شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٤٠

در منقبت حضرت رضا عليه السلام « 1 »

اى روضه‌اى كه همچو جنان خرم آمدى * چون كعبه قبله گاه بنى آدم آمدى

چون بيت مقدس از فلك اعظم آمدى * يا صحن جَنّتى كه در اين عالم آمدى

چون صحن زرنگار فلك محكم آمدى * از بهر ريش خسته دلان مرهم آمدى

تا مرقد خليفهء عيسى دم آمدى * خاك درت به تارك جمشيد افسرست

* * *

هر صبحدم ز خون شهيدان كربلا * خورشيد مىكشد علم آل مصطفا

مىسازد از مصيبت اولاد مرتضا * بر قد صبح پيرهن خون چكان قبا

اجزاى روح مىشد ازين غم ز هم جدا * بهر دواى اين الم آمد به شهر ما

سلطان هشتمين علىِ موسىِ رضا * كاندر بر زمانه تنش روح ديگرست

* * *

شاهى كه كاينات طفيل وجود اوست * خلوت سراى سِدره مقام شهود اوست

خورشيد قرص گرم سر خوان جود اوست * قد ملك دوتا ز براى سجود اوست

اقبال هم عنان عروج و صعود اوست * مردود باد هر كه به عالم حسود اوست

خسران نديد و مغفرت و فضل سود اوست * هر كو ز حب آل محمّد توانگرست

* * *

روز جزا كه نوبت ملك قدم زنند * ارواح انبيا همه از قرب دم زنند

اهل صفا به روضهء جنت علم زنند * ارباب معصيت چو نفير نَدَم زنند

آل على نخست به ميدان قدم زنند * وز پيشگاه عفو صلاى كرم زنند

وز مغفرت به نامهء هر كس رقم زنند * مقبل كسى كه بندهء اولاد حيدرست

* * *

سگ سيرتان چو پنجه به شير خدا زدند * تيغ فراق در جگر مرتضا زدند

بر جام زهر امام دوم را صلا زدند * وز كين بر آفتاب نجف تيغها زدند

خنجر بجاى قبله گه مصطفا زدند * شمشير آبدار بر آل عبا زدند

آتش به خرمن دل مجروح ما زدند * كز سوز آن هنوز جگرها پر آذرست