مدايح رضوى در شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٣٤

قصيده در مدح حضرت على بن موسى الرضا عليه آلاف التحيه و الثنا و تعريف بقعهء منورهء او « 1 »

صِيت 1540945 خ 0 3 خ اقبالش كه برهاند چو آب از آتشت * در بسيط خاك پيمودن مگر باد صباست

اصل علمى را كه بخشد ايمنى از مهلكات 2540945 خ 0 4 خ * در حقيقت با علوم منجياتش 1440945 خ 0 5 خ انتِما 4540945 خ 0 6 خ ست

حاسد از درد حسد هرگز كجا يابد نجات * بىاشاراتش 5540945 خ 0 7 خ كه كليّات قانون شفا ( 7 ) ست

شاهباز همّتش بر لامكان سازد مكان * تا نپندارى كه او را شاخ سدره منتهاست

سر فرو نارد به طوبى و به كوثر همّتش * كى فرود آرد كه آن با همّتش آب و گياست

بس عجب نايد نعيم خلد اگر خوش نايدش * چون ز مهمان خانهء قدسش ابا 6540945 خ 0 8 خ اندر اباست

از نژندى خصم او را جايگه تحتُ الثَّرى 7540945 خ 0 9 خ * از بلندى قدر او فوق سماوات العُلاست 8540945 خ 0 10 خ

همّت عالى او را خاك و زر يكسان بود * و اينكه زر بر خاك پاشيده است بر حالش گواست

قبّهء گردون گردان حلقهء درگاه اوست * زان سبب چون حلقه دائم قامتش در انحناست

هر كه مهرش در ميان جان ندارد چون الف * قامتش روز جزا از غم چو جيم و نون دوتاست

اى جنابت قبلهء حاجات ارباب نياز * حاجتى كاينجا رود معروض ، بىشبهت رواست

حاجت ابن يمين را هم روا كن بهر آنك * حاجت خلقان روا كردن ز اخلاق شماست