مدايح رضوى در شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٢٨

در مدح ثامن الائمه على بن موسى الرضا عليه و على آبائه الف التحيّه و الثنا گويد : ( * )

قرآن نه درو و او اولوا الامر * دعوى نه و با بزرگ برهان

ايمان نه و رستگار از او خلق * توبه نه و عذرهاى عصيان

از خاتم انبياء درو تن * از سيّد اوصيا درو جان

آن بقعه شده به پيش فردوس * آن تُربه به روضه كرده رضوان

از جملهء شرطهاى توحيد 8340945 خ 0 2 خ * از حاصل اصلهاى ايمان

زين معنى زاد در مدينه * اين دعوى كرده در خراسان

در عهدهء موسى آل جعفر * با عصمت موسى آل عمران

مهرش سبب نجات و توفيق * كينش مدد هلاك و خذلان

مامون چو به نام او درم زد * بر زر بفزود هم درم زان

حورى شد هر درم به نامش * كس را در مىزدند زينسان

از دينارى هميشه تا ده * نرخ درمى شدست ارزان

بر مهر زياد آن درمها * از حرمت نام او چو قرآن

اين كار هر آينه نه بازيست * اين خور به چه گِل كنند پنهان

زرّست به نام هر خليفه * سيمست به ضرب خان و خاقان

بىنام رضا هميشه بىنام * بىشأن رضا هميشه بىشان

با نفس تنى كه راست باشد * چون خور كه بتابد از گريبان

بر دين خدا و شرع احمد * بر جمله ز كافر و مسلمان

چون او بُوَد از رسول ، نايب * چون او سزد از خداى ، احسان

اى مأمون كرده با تو پيوند * وى ايزد بسته با تو پيمان

اين پيوندت گسسته پيوند * وان پيمانت گرفته دامان

از بهر تو شكل شير مسند 9340945 خ 0 3 خ * درّنده شده به چنگ و دندان

آن را كه ز پيش تخت مأمون * برهان تو خوانده بود بُهتان

با درد جحود منكرش را * اقرار دو شير ساخت درمان ( 3 )

از معتبران اهل قبله * وز معتمدان دين ديّان