مدايح رضوى در شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٢٤٣

دار الشّفاء

فرشِيَم من ليك باشد همقدم عرشى مرا * جبهه ساى مقدمت را آسمان آورده‌ام

خشكدستيهاى گردونم شد از خاطر كه من * خويش را با نام تو رطب اللسان آورده‌ام

تلخكاميهاى دورانم فراموشست از آنك * طبع را با ياد تو عذب البيان آورده‌ام

اى بهار معرفت اى گلشن آراى كمال * گل ز گلزار تو در فصل خزان آورده‌ام

تكيه‌گاه عارفانى قبله‌گاه عاشقان * كافرم گر جز حقيقت بر زبان آورده‌ام

بعد ديدارت به گردون نازم و گويم به خلق * فيضى از آن نخبهء كون و مكان آورده‌ام

نوگل باغ كرامت را اثر در من نگر * اختر چرخ امامت را نشان آورده‌ام

رشحه‌اى نوشيده‌ام زان بحر رحمت خضروار * تشنه جان را موج خيز بيكران آورده‌ام

از بهشتى ، نكهت ياس و سمن بشنيده‌ام * وز سپهرى ، طالع اخترفشان آورده‌ام

كنج عزلت جستگان را اين بشارت مىدهم * كز ديار عشق گنج شايگان آورده‌ام

دست افشان پاى كوبان سر ز پا نشناخته * آستينى پر گهر زان آستان آورده‌ام

در جهان خاكِيَم ليكن ز فيض قرب او * صد نشان از شور و شوق آن جهان آورده‌ام