مدايح رضوى در شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٢٣٩

آستان رضا ( * )

شكنجه‌ها كه ز طاغوت ديدم ، آثارش * به جرم عشق تو در جسم ناتوان دارم

بجز تو از همه كس داغ آرزوها را * بسان لالهء خونين به دل نهان دارم

بود ز وصف تو عاجز اگر چه طبعم ، باز * كنم ثناى تو تا خامه در بنان دارم

مرا كه نيست معانى بلند و واژه بديع * كجا سزاست كه اوصاف تو بيان دارم

مرا كه نام ، غلام رضا بود ( قدسى ) * بس افتخار از اين نام ، در جهان دارم

مهين ولىّ خداوند ، حكمران قضا * سپهر رأفت و بحر كرم ، امام رضا

فرشته داد به اهل زمين ز عرش ، نويد * كه شب چو دور ستم طى شد و سپيده دميد

به شبروان خبر آمد كه سينهء شب را * چو قلب اهرمنان ، تيغ آفتاب دريد

پيام داد به شب زنده‌دار ، مرغ سحر * كه صبح وصل ، ز پيراهن افق خنديد

رسيد مژده به سرگشتگان قلزم عشق * كه در محيط جهان كشتى نجات رسيد

گلى ز گلشن ايمان شكفت كز رويش * به باغ ، رنگ ز رخسار گل ز شرم پريد

مشام جان شده خوشبو ز نكهت شادى * مگر به گلشن هستى نسيم شوق ، وزيد