مدايح رضوى در شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٢٣٨

آستان رضا ( * )

بود چو مظهر اسماء كبريا نامت * هميشه نام بلند تو بر زبان دارم

كجا هواى جِنان راه دل تواند زد * كه پرتوى ز ولاى تو در جَنان دارم

بهار عمر چو طى شد به بوى تو اى گل * كنون به لطف تو اميد در خزان دارم

ز گلشن حرمت كَى روم كه لاله صفت * ز داغ عشق تو عمرى به دل نشان دارم

ز درگه تو به جائى نمىروم هرگز * كه چون تو رهبر و الا و مهربان دارم

پى نثار ، اگر گنج شايگانم نيست * به خاك درگه تو اشك رايگان دارم

ز آفتاب قيامت مرا چه غم كه مدام * به سر ز سايه‌ى لطف تو سايبان دارم

به چشم خاكِ درت تا كه توتيا سازم * ز اشك شوق بسا ديده ابرسان دارم

به دامن كرم عالمى نياويزم * به دامن تو زنم دست ، تا كه جان دارم

سيه چو خامه اگر شد دل شكسته‌ى من * اميد از كف تو سرخط امان دارم

تو را كه لطف چو بحرى است بيكران ، رحمى * كه من گناه ، چو درياى بيكران دارم

نِيَم چو دِعْبِل امّا فزونتر از دِعْبِل * چكامه‌ها به مديح تو ارمغان دارم