مدايح رضوى در شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٢١٨

در مدح حضرت رضا ( ع ) « 1 »

[ 54 ] دكتر ناظر زاده كرمانى معاصر

از سر برفت هوش ز شوق وصال تو * هرگز برون نمىرود از دل ، خيال تو

مائيم در حريم تو سرگشته ذرّه‌وار * اى آفتاب ، خيره ز نور جمال تو

رضوان 4831945 خ 0 1 خ رضا دهد كه فرود آيد از بهشت * روبد به مژه گرد ، ز صفِّ نعال تو

فرزند مصطفائى و دلبند مرتضى * كامل شد از ازل همه فخر و كمال تو

ايمن ز حادثات زمان آستان توست * مأمون نارشيد چه داند مآل تو

شد فيض بخش ، خاك خراسان سرفراز * از مقدم خجستهء فرخنده فال تو

عزّ آن بود كه آل على را خداى داد * اى عزّت و جلال تو از ذو الجلال تو

هرگز مباد منفصل از دامن تو دست * اى با خداى خويش همه اتّصال تو

ظل عنايت تو عجب سايه گستر است * ملجأ 0831945 خ 0 2 خ كجاست جز كنف 6831945 خ 0 3 خ بىهمال 2831945 خ 0 4 خ تو

روز ولادت تو ولايم زرى به طوس * با پاى گر كشاند به عشق وصال تو

خواندى بپايبوس خود از مرحمت مرا * آخر چگونه شكر گزارم نوال تو ؟

غم رفت و شادى آمد و آسود جان و هست * اين معجزى ز مشهد جنّت مآل تو

گفتم مگر چكامه‌اى آرم به ارمغان * در بارگاه سلطنت بىزوال تو

عقلم نهيب زد كه بپرهيز از اين خيال * دم دركش از سخن كه نباشد مجال تو

جائى كه شاهباز تصوّر بريخت پر * گويد چه ، مرغ طبع فرو بسته بال تو

و آنجا كه درّ معرفت آرند پيشكش * ديگر كسى بها چه نهد بر سفال تو

( 1 ) شكوفه‌هاى ولايت ، سيّد خليل شبيرى ، چاپ تهران ، 1353 ش .