مدايح رضوى در شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٢١٤

در ميلاد مقدّس امام هشتمين ( ع ) « 1 »

گردون به پاس نعمتش بنهاده سر در خدمتش * شاهى كه تاج عزّتش بگذشته از عرش برين

ديگر ندارد در جهان حاجت به فردوس و جنان * آنكس چو من بوسد ز جان قبر امام هشتمين

شاه سرير ارتضا محكوم فرمانش قضا * نَجْل 5631945 خ 0 4 خ رسول مصطفى ( ص ) شبل امير المؤمنين ( ع )

دل محو رخسار مهش ، خرّم بهشتى درگهش * سر سوده بر خاك رهش شاهان با تاج و نگين

رخ مطلع نور خدا ، دل مظهر صدق و صفا * كاخش حريم كبريا ، خاكش مطاف مسلمين

شاهى كه از ديوان ربّ ، آمد رضا او را لقب * ماهى كه خورشيد از ادب سايد به درگاهش جبين

آنجا كه نامش برده شد ، خرّم ، دلِ افسرده شد * شاهى كه نقش پرده شد از خشم او شير عَرين 6631945 خ 0 5 خ

گو موسى عمران دگر نام از يد بيضا مبر * كز لطف حق آمد بدر دست خدا از آستين

شاه ملايك پاسبان دائم حريمش در امان * چون پاسبان آستان ، دارد چو جبريل امين

هر دم نسيمى جانفزا آيد ز فردوس رضا * هم آستانش دلگشا ، هم بوستانش دلنشين

سرچشمهء فيض ازل ، سرلوحهء علم و عمل * هم در فصاحت بىبدل هم در سخاوت بىقرين

آئينهء انوار ربّ ، گنجينهء فضل و ادب * جاى سخن از لعل لب ، افشانده دُرهاى ثمين