مدايح رضوى در شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٢١٠

قصيده خراسانيّه فى مدح مولانا و سيّدنا ثامن الائمه الهدى على بن موسى الرضا ( ع ) « 1 »

اسرار علم غيب و شهود از وى * آموختند حضرت انسان را

در بارگاه قدس دل پاكش * آيينه‌ايست حضرت سبحان را

يك پرتو فروغ رخش افروخت * چهر هزار مهر فروزان را

صاحبدلان ز دانش و عرفانش * افروختند شمع دل و جان را

عشّاق را ز جام الستى 8531945 خ 0 4 خ داد * صهباى ناب كوثر و رضوان را

گنجينهء جواهر قرآنى * مجموعه‌ى حقايق فرقان را

بر درگه جلال همايونش * بين پاسبان ملايك رحمان را

خورشيد طلعتى كه ز رخسارش * افروخت مهر و ماه فروزان را

آن خسروى كه لعل شكر خندش * آراست لعل و درّ بدخشان را

من آمدم به كوى تو اى جانان * طى كرده راه كوه و بيابان را

بر آرزوى ديدن رخسارت * دائم گشوده ديدهء گريان را

لطفى كن اى امير ديار دل * اين دل شكسته عاشق نالان را

وز لطفى اى نگار رهان از دام * اين پر شكسته مرغ پريشان را

اى جرعه نوش زهر ستم كز شوق * بر هم زدى عناصر و اركان را

شمس الشموس عالم انوارى * اى حسن رويت آينه ، يزدان را

يا رب به قلب پاك رضا يعنى * آئينه ، مرتجلّى جانان را

آن مظهر جلالت يزدانى * آن منبع عدالت و احسان را

بيزارم از عدوى سيه بختت * مشتاقم آن دو نرگس فتان را

اى شهسوار ملك غريبستان * بنگر به چشم لطف ، غريبان را

امر تو است مظهر كن ، زان كرد * در گوش چرخ حلقهء فرمان را

وز لطف و قهر نيك و بدان انگيخت * از شير پرده ضيغم غرّان را

اى حجّت خدا به همه خلقان * حبل المتين سلاسل امكان را

اى سرّ وحى را تو بهين كاشف * وز علم غيب يافته تبيان را

درس وفا و دانش و دين آموخت * عقل تو جان مردم ايران را