مدايح رضوى در شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٢٠٧

در مدح على بن موسى الرضا ( ع )

2 / 50

زلف بر رخ تا پريشان مىكنى * عالمى را عنبر افشان مىكنى

رخ برافروزى چو برگيرى نقاب * از رخت باغ و گلستان مىكنى

باز مىپوشى رخ اندر گيسوان * ماه را در ابر ، پنهان مىكنى

از نگاه چشم مست پر خمار * عقل را مفتون و حيران مىكنى

تا كه ارزان آورى مشك ختن * زلف مشكين ، باز لرزان مىكنى

بر سر بازار مصر اى عشوه‌گر * جلوه ، همچون ماه كنعان مىكنى

شكّر مصرى تو را اندر لب است * لب گشايى ، قند ارزان مىكنى

در چمن از خندهء نوشين خويش * غنچه را از ناز ، خندان مىكنى

چشم بد دور از قد و بالاى تو * جلوهء سرو خرامان مىكنى

بگذرى هر جا ز لعل دلفريب * بزم را رشك بدخشان مىكنى

مردگان را جان دهد لعل لبت * كار عيسى از دو مرجان مىكنى

آه كز كفر سر زلفت ، خراب * خانهء صدها مسلمان مىكنى

چشم تو مست است و شمشيرش به دست * عاشقان را رخنه ، در جان مىكنى

تا كه بگشايى شكاف پيرهن * ماه را سر در گريبان مىكنى

سرو قدان را تو اى سيمين عِذار * بندهء سيب زنخدان مىكنى

پاك دامانى ولى از خون من * خويش را آلوده دامان مىكنى

عهد و پيمانت ندارد اعتبار * نقضِ عهد و نِكْثِ 5531945 خ 0 1 خ پيمان مىكنى

خانه دين را عمارت مىكنم * از نگاهى ، خانه ويران مىكنى

بر نيايد از سپاهى تير زن * آنچه را كز تير مژگان مىكنى

خود نمىپرسى ز من روزى به مهر * از چه در شب آه و افغان مىكنى

هر چه برهان آورم اى سيم تن * با تبسّم نقض برهان مىكنى