مدايح رضوى در شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ١٩٩

شبى در حرم قدس « 1 »

آب بزن ، چشم هوسناك را * با نظر پاك ببين ، پاك را

آنكه در اين پرده ، گذر يافته است * چون سحر از فيض ، نظر يافته است

خوى سحر گير و نظر پاك باش * راز گشايندهء افلاك باش

* * *

خانهء تن ، جايگه زيست نيست * در خور جان فلكى نيست ، نيست

آنكه تو دارى سَرِ سوداى او * برتر از اين پايه بود ، جاى او

چشمهء مسكين ، نه گهر پرور است * گوهر ناياب ، به دريا دراست

ما كه بدان دريا ، پيوسته‌ايم * چشم ز هر چشمه ، فرو بسته‌ايم

پهنهء دريا ، چو نظرگاه ماست * چشمهء ناچيز ، نه دلخواه ماست

* * *

پرتو اين كوكب رخشان نِگَر * كوكبهء شاه خراسان نگر

آينهء غيب نما را ببين * ترك خودى گوى و خدا را ببين

هر كه بر او نور « رضا » تافته است * در دل خود ، گنج رضا ، يافته است

سايهء شه ، مايهء خرسندى است * ملك « رضا » ملك رضامندى است

كعبه كجا ؟ طوف حريمش كجا ؟ * نافه كجا ، بوى نسيمش كجا ؟

خاك ز فيض قدمش زر شده * وز نفسش ، نافه معطّر شده

من كيم ؟ از خيل غلامان او * دست طلب سوده به دامان او

ذرهء سرگشته خورشيد عشق * مرده ، ولى زندهء جاويد عشق

شاه خراسان را ، دربان مَنَم * خاك دَرِ شاه خراسان ، منم

* * *

چون فلك آئين كهن ساز كرد * شيوهء نامردمى ، آغاز كرد

چاره‌گر ، از چاره‌گرى باز ماند * طاير انديشه ، ز پرواز ماند

با تن رنجور و دل ناصبور * چاره از او خواستم از راه دور

نيمشب ، از طالع خندان من * صبح برآمد ، ز گريبان من