مدايح رضوى در شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ١٩٥

قصيدهء رضويّه در نعت حضرت رضا ( ع ) « 1 »

در اين كشور آتش زبانه چنان زد * كه افروخت قسطنطن داردانل

چنين است شاه خراسان مقامش * به حكم خداوند قهّار عادل

ضريح شه طوس را حرمت اين است * چنين بايد اشناخت پاس فضائل

به خشت طلا و به شبّاك پولاد 1131945 خ 0 27 خ * چنين بايدش حرمت از جهد باذل

به گنجينهء سرّ يزدان چسان شد * كه بنشست در كربلا شمر قاتل

چه بودى جز اين سينه ، عرش معلّى ؟ * چه بودى خداوند جز نور آن دل ؟

در آن خون چه ديدى به غير از پيمبر * چه خواندى جز آيات قرآن كامل

كجا تير فولاد و تير سه شعبه * كجا گنبد زر كجا گنبد دل

عجب طشت ديوار كوب طلا نيست * عجب تر سر و طشت و چوب اراذل

به سر نيزه خَسْتن تنى را عجب نى * عجب سر به نى بردن اندر منازل

غم كربلا و خراسان نگنجد * به تحرير عاقل بتقرير ناقل

جز از تشنهء آب و خاك سناباد * چو من عنصر صالحى 2131945 خ 0 28 خ آتشين دل

شهنشه رضا و گداى درش من * جز او كيست منعم جز او كيست مفضل

گداى در كوى او خود خديو است * خديو ار گدايش نباشد چه حاصل

مرا از دل آگاهى اى چشم عالم * تو مولاى مأمول ( 29 ) و اين بنده آمل 3131945 خ 0 29 خ

به خون حسينت قسم مىدهم من * كه لطفت شود مر مرا زود شامل

* * *