مدايح رضوى در شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ١٨٦

قصيدهء سلسلة الذّهب فى ورود امام الثامن على بن موسى الرضا عليه آلاف من التحيّة و الصلاة و الثناء بنيسابور « 1 »

از آن ثمر نخورد غير انفعال و فسوس * وز آن درخت نچيند بجز ندامت ، بر

اگر امامت من را شود كسى قائل * بود درخت اميدش بهر ثمر مثمر

اگر چه حق به مثل مصدر است و ما صادر * ولى به صادر در پى مىبرند بر مصدر

به ما شناخته شد چون خدا از آن بابت * كسى به سبقت بر ما نگشته راه سپر

طريق حق را ما واقفيم و ما دانا * به اين ولايت ما انسبيم 4621945 خ 0 18 خ و ما اجْدَر 5621945 خ 0 19 خ

از اين جهت شد بنياد قول ما اوفى 6621945 خ 0 20 خ * وز اين جهت شد رجحان مهر ما اوْفَر 7621945 خ 0 21 خ

نژاد من را چون از خميره نبوى * گرفته يزدان قبل از وقوع عالم ذر 8621945 خ 0 22 خ

هر آنكه قول مرا از نبى جدا داند * و يا نداند اين قول را به حق منجر

رسول او را از لطف خود كند محروم * خداى او را بر رو در افكند به سَقَر 0721945 خ 0 23 خ

بدين لحاظ هر آنكس كه در امامت من * به شبهه باشد يا بر وجوب او منكر

اگر زبانش جز لا إله الا اللّه * سخن نگويد در هيچ شام و هيچ سحر

اگر چه عمرش باشد فزون‌تر از دنيا * كه بىولايت من پا نهد چو در محشر

خداى سودى زين لا إله گفتن او * بر او عطا ننمايد بجز زيان و ضرر

چو اين بيان را فرمود آن امام انام 1721945 خ 0 24 خ * براى تصديق آواز اكبر و اصغر

ز شش جهت به فلك شد كه اى ولىّ خدا * جهانيان را بىريب و شك توئى رهبر

پس اين حديث مبارك بر اهل نيشابور * نظير قرآن گرديد حرز سمع و بصر

* * *