مدايح رضوى در شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ١٦١

در مدح امام هشتم عليه السلام « 1 »

به يك نگاه چنان شد زر از دل آگاه * كه راه برد به انجام كار از آغاز

بكرد ناز و كشيدم كه در طريقت عشق * چو يار ناز كند عاشقان كنند نياز

پس از هزار ترش رويى و دو صد تلخى * به پاسخم لب شيرين خويش داد جواز

چه گفت ؟ گفت كه كوتاه دار قصّهء خويش * فسانه را چو سر زلف من مساز دراز

بگفتم اى دل مجروح را غمت مرهم * به غمزه خاطر عشّاق خويش ريش مساز

چو زلف پرشكنت اين قدر دلم مشكن * به نار هجر ازين بيشتر تنم مگداز

هراس دار كه روزى شكايت از تو برم * به مير مُلك خراسان شه عراق و حجاز

امام ثامن و ضامن خديو كشور طوس * كه هست شاه حقيقى به خسروان مَجاز 6111945 خ 0 9 خ

شهيد زهر جفا مبدأ سخا و وفا * كه هم به طوس غريب است و هم غريب نواز

شهنشهى كه بود امرش از طريق نفاذ 5611945 خ 0 10 خ * بما سواى خدا با قضاى حق انباز

ز يُمن تربت او بود اين كه در مرتع * به گوسفند شُبان است گرگ حيلت ساز

دو چاكرند قضا و قدر غلط گفتم * كه روز و شب پى امرش بوند در تك و تاز

شهنشهى كه به دوران بأس 1411945 خ 0 11 خ و معدلتش * كنند صعوه و كبك آشيان به ديدهء باز

ز اعتدال و لطافت هواى بارگهش * هزار بار ز خلد برين بود ممتاز

كنند صدره بر طايران سدره 2411945 خ 0 12 خ نشين * كبوتران درش ناز ، همچو كبك به غاز

كند چو كفّ كريمش كرم نخواهد ماند * نه بر بخيلان بخل و نه بر حريصان آز

جهان پناها دانى به دردهاى نهان * به روزگار ، كَسَم جز تو نيست محرم راز

جهان فراز و نشيب است و سهم من همه شيب * تو سرفراز كن اى خالق نشيب و فراز

هميشه تا كه برهنه است پيكر نرگس * هميشه تا كه بپوشد به تن حرير ، پياز

پياز وار غم دشمن تو ، تو بر تو * چو چشم نرگس ، جسم مُحبّت اندر ناز

* * *