مدايح رضوى در شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ١٥٧

قصيده در مدح حضرت امام همام على بن موسى الرضا سلام اللّه و صلوته عليهما « 1 »

نسيم مرغ سخنگوى و شاخ بيجان را * چو زاهدان به مناجات و در نماز آورد

همى تو گوئى روح القدس ز بهر اميد * به خاك ( قبلهء هفتم ) سر نياز آورد

شها نظام جهان آنگهى بسامان شد * كه از ذخاير مهر تو برگ و ساز آورد

اساس عدل بماند درين جهان جاويد * كه كردگار ترا معدلت طراز آورد

ز حكمت تو كتابى به شرح عقل نگاشت * ز همّت تو شهابى 4211945 خ 0 2 خ به دفع آز آورد

لباس مكرمتت را ز علم و فضل و كمال * خداى آسترو ابْرَه 0211945 خ 0 3 خ و طراز آورد

نكرد دست كسى را ز دامنت كوتاه * ز بسكه دامن فضل ترا دراز آورد

از آستان تو آن كس هواى خلد كند * كه رخ ز ملك حقيقت سوى مَجاز آورد

مهين خداى بسوى تو خوانده دلها را * چنان كه معتمرين 1211945 خ 0 4 خ را سوى حجاز آورد

به نيم جونخرد افسر شهى آن سر * كه از غبار رهت تاج امتياز آورد

به لوح امكان حكم ترا دبير قضا * نبشت و پيك شرف زو گرفت و باز آورد

براى ديده و حلقوم دشمنانت نيز * سنان جانشكر و زهر جانگداز آورد

* * *