مدايح رضوى در شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ١٤٦

در مدح امام رضا عليه السلام *

بر تن كامل اوصاف خدا دوخته‌اند * شمع نعلين اگر باشد يا بند قباست

تار و پود ردى عارف ذات احديست * جامهء عامى پود هوس و تار هواست

تن كه از تار هوى رسته و از پود هوس * درع 1701945 خ 0 7 خ او اسم حق و راكب و مركوب هواست

عاد را كرد تلف مهلكهء باد دبور * نصرت احمد معراجى از باد صباست

آب اثبات خودى منبع او چشمهء نفى * نان الّا طلبى معدن او سفرهء لاست

زن در نيستى اى طالب هستى كه عدم * ظلماتيست كه در عالم او آب بقاست

همچو ما باش كه بعد از سيران 6401945 خ 0 8 خ و طيران 3990945 خ 0 9 خ * سفر اندر وطن و زاويه بال عنقاست

پيكرم دائرهء دور و دلم نقطهء عشق * كه بود مركز اين دائره و پابرجاست

هر دو زانوى من شيفته محبوب منست * كاين چنين تنگ گرفتم ببغل از چپ و راست

اينكه چل سال نسا را متمتّع نشدم 4701945 خ 0 10 خ * در طواف حرم كعبهء دل حج نساست

در منى رمى جمار 9401945 خ 0 11 خ من اوصاف خوديست * عرفات من بيداى دل بى مبداست

حجر الاسود موجود سويداى منست * سعى من از طرف مروهء كثرت به صفاست

محرم خلوت سرّيم ز ميقات 0501945 خ 0 12 خ وجود * كعبهء اهل حقيقت بحقيقت اينجاست

دل داناست حريم حرم خاص الخاص * كه لطيفست و خبيرست نه صخره نه صماست 8701945 خ 0 13 خ

صخرهء صمّا باشد دل نادان كه درش * باشد از حقد و حسد بامش از كبر و رياست

نكند منزل در تيه 2501945 خ 0 14 خ ضلالت دل پير * جسته از مصر هوا موسى با دست و عصاست

باستين نور خدا دارد اين طرفه كليم * چون عصا بر كف آن دست كه شرق بيضاست

يد بيضاى كليمست كه دارد بيغل * دل وارسته كه در سينهء چونان سيناست

ز ايمن دل كه برو مضغه سمعست اسير * شجر طور و طوى بالا كز حق بصداست 3501945 خ 0 15 خ

دل خردست سزاوار و سادهء 4501945 خ 0 16 خ احدى * كه بپرداخته از فرش خودى عرش خداست 6501945 خ 0 17 خ

فرش اين خانه ز ديباى بساتين بهشت * كه سميعست و بصيرست و بهى 7501945 خ 0 18 خ تر ديباست

خوش بنائيست بر افراشته معمار قدم * قصر دل عرش ستايشگر اين طرفه بنّاست

هر چه ايوان و غرف دارد بنيان وجود * اين بنا راست كه دست احديت بنّاست

دل من با همه آثار معالى 8501945 خ 0 19 خ كه در اوست * خاك گرديست كه بنشسته به ايوان رضاست