مدايح رضوى در شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ١٣٦

در وداع روضهء متبركه حضرت على بن موسى الرضا « 1 »

امام ثامن ضامن ولىّ فرد مهيمن 4990945 خ 0 10 خ * كه بارگاه وى آمد مهاد 3690945 خ 0 11 خ امن و امانم

بر آستان جنابش زمانى ار بنشينم * دهم خجالت معدن چو آستين بفشانم

ز روى مهر گراندر شمار ذره‌ام آرد * به يك نظارهء وى آفتاب نور فشانم

و گر به ساحت جنت قدم نهم نه به يادش * زنند سنبل و نسرين خلد 4690945 خ 0 12 خ تير و سنانم

و گرنه فيض تولّاى 8990945 خ 0 13 خ او دمد دم هستى * نديد كس به دكان وجود نام و نشانم

شها 6690945 خ 0 14 خ مها ملكا اى جهان به فرّ تو نازان * توئى يگانه خداوندگار بافر و شانم 7690945 خ 0 15 خ

منم كمينه غلامت كه خوانده باب به نامت * فداى نام تو گردم به چنگ دهر ممانم

گمان بُدم كه بخوانى چو سوى درگه خويشم * دهى فراغ و رهانى ز آفت حَدَثانم 8690945 خ 0 16 خ

يقين شدم كه سپهرم برد ز كوى تو آوخ 9690945 خ 0 17 خ * كه ريخت خاك به چشمم نمود تلخ دهانم

اگر چه مىبردم آبخور ز كوى تو شاها * دگر چه سازد از اين غم قرين آه و فغانم

ولى به مذهب عارف چه غم ز دورى صورى * هلاك مهر تو گردم مران ز قرب نهانم

اگر كرشمهء 0790945 خ 0 18 خ لطف تو همدم است و نگهبان * به عين بُعد عيان در نعيم قرب عيانم