مدايح رضوى در شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ١٣٥

در وداع روضهء متبركه حضرت على بن موسى الرضا « 1 »

گرت هواست دلا گشت باغ گل به زمستان * به لطف طلعت ساقى ببين و طبع روانم

بگوى شاهد ما را كه باغ روى بيارا * ز بوى سنبل مشكين به تن فزاى توانم

فروز نار خليل از عذار خويش و به شوخى * در آن ميان دمى از بهر امتحان بنشانم

گرم به توبهء اخلاص يافتى به صداقت * نمى بزن ز سر مهر بر شرار جَنانم

پس آنگهى گل رخسار بشكفان 6590945 خ 0 4 خ به رخ من * نماى باغ بهارى به عين فصل خزانم

كه من بر آن گل عارض يكى لطيفه 7590945 خ 0 5 خ سرايم * در آن بهار دلارا يكى ترانه بخوانم

چو من بديهه 8590945 خ 0 6 خ سخن سر كنم به مدحت جانان * حكايت از لب شكّر فشان يار چو رانم

سزد كه دم نزند عندليب گلشن جنت * ز شرم در بر طوطىّ خوش بيان زبانم

از آنكه من به صفا و خلوص درگه و بيگه * كمينه 9590945 خ 0 7 خ مادح شاهنشه زمان و مكانم

خدايگان 0690945 خ 0 8 خ معظم خديو راد مكرم * كه فيض حضرت او كرده غيرت يم و كانم

سَليل 0390945 خ 0 9 خ دورهء خاتم كه شد ز فيض جنابش * گشوده بهر مديحش همى زبان بيانم

شه سرير ولايت مه سپهر هدايت * كه روى نيست جز او در كس از كهان و مهانم