مدايح رضوى در شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ١١٠

مدح حضرت رضا عليه السلام « 1 »

چو مأمون پيرو هامان و فرعون بود اندر دين * به سجّين اندرون بادا قرين فرعون و هامانش

كسى را گر خلاف افتد درين معنى بگو تا من * مسلّم دارمش ايدون 7970945 خ 0 7 خ به صد آيات و برهانش

شنيدستم كه مأمون را شمردند از مسلمانان * مسلمان نيستم گر برشمارم از مسلمانش

محمّد خاتم پيغمبران بگذاشت در گيتى * على با يازده فرزند و با احكام و قرآنش

تو اى سلطان دين اى پيشواى هشتمين بنگر * يكى بر درد پنهانم كه پيدا نيست درمانش

سيه رويم سيه نامه چنان از نفس خود كامه * كه جز نيسان لطف تو نشويد هيچ بارانش

قلم بر كف نهادم تا نويسم نامهء شوقت * ز سوز سينه گر آتش نيفتد در نيستانش

رخى خواهم به درگاهت چو مِهر خاورى روشن * اگر رخصت كند روح الامين يعنى كه دربانش

دليل كعبهء مقصود ، توفيقى است يزدانى * به پاى سعى ره نتوان برون برد از بيابانش

مرا خواندند باب و مام چون همنام فرزندت * از آن بر جانشان خوانم ز حق رضوان و غفرانش

بدان نام گرامى خوانمت اى سيّد عالم * كه اين بندى شيطان را ممان در بند و برهانش

سخن را بس دراز آورده‌ام ليكن چو مدح تو * نيارم تا به پايان ، عمر مىنارم به پايانش