مدايح رضوى در شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ١٠٩

مدح حضرت رضا عليه السلام « 1 »

سعادت گوى چوگانش ، شريعت صيد فتراكش 5970945 خ 0 5 خ * تن من صيد فتراكش ، سر من كوى چوگانش

چو خاكى خاست از خنگش ، به ديده برد خورشيدش * چو خارى رُست از راهش ، به جنّت برد رضوانش

ز معجزهاى گوناگون شگفتى بس پديد آمد * به هر خاكى چو آب زندگى كافتاد جولانش

ز فيض لعل جانبخشا طبيب زادهء مريم * چو نور راى مهرآرا نصيب پور عمرانش

به شهر طوس تا آرام جان آمد سنابادش * به فردوس برين كرّوبيان از جان ثنا خوانش

بود خفّاش خصم آفتاب روشن از نورش * از آن مأمون بىايمان نبود ايمن ز ايمانش

به نيرنگ و به دستان تا فريبد مردم عامه * كه ننگ داستانش باد اين نيرنگ و دستانش

ببستش عهد و پيمان ، در شكست آن عهد و پيمانرا * هزاران لعن بر آيين و بر ايمان و پيمانش

ز شيطان يافت دستورى به زهر آلود انگورى * كه سرسبزى مبيناد از جهان تاك رَزستانش 6970945 خ 0 6 خ

ز حكمتهاى يزدانيست وز اسرار پنهانى * كه كس را ره ندادستند بر اسرار پنهانش

و گرنه آنكه صد مأمون به ايمانى پديد آرد * چسان مأمون ناميمون به حيلت كرد حيرانش

كسى كو جان ببخشايد چه زهره داشت زهرى كو * گزند آرد به جانش گر نبودى شوق جانانش