مدايح رضوى در شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ١٠٣

قصيده در مدح حضرت على ابن موسى الرضا ( ع ) « 1 »

بينيم تا چه داريد ، از سحر در چه كاريد * وز چاه سر برآريد ، هاروتيان 2770945 خ 0 8 خ بابل

دى قصهء پريشان ، مانند نوحه كيشان * مىگفت پيش دل جان ، مىخواند نزد جان دل

دل گفت چند ساكن ، بودن درين مساكن * محروم از آن اماكن مهجور از آن منازل

بگذشت در غريبى ، عمرم به بىنصيبى * آوخ ز ناشكيبى ، ياد از نگار محفل

جان اين سخن چو بشنفت از حرف وى برآشفت * فرياد برزد و گفت ، كى فكرت تو باطل

تا كى ز خويش و ياران ، گوئى و از دياران * وز حال بيقراران ، يكباره گشته غافل

آوخ كه ياد نارى ، از غربت فگارى * مجموعة الوقارى ، محمودة الخصايل

يعنى غريب ضامن ، ما را امام ثامن * آن منبع ميامن ، و آن مجمع فضايل

آن كش خدا رضا خواند ، مرضى و مرتضى خواند * در مدحتش قضا خواند ، بى شبه و بى مماثل

شاهنشه خراسان ، زاو آسمان هراسان * كش از ضميرش آسان ، بس عقدهاى مشكل

لطفش به مشرب دين ، شهدى و شهد نوشين * قهرش به حالت كين ، زهرى و زهر قاتل

جويد گه افادت ، پويد به صد ارادت * آرايد از سعادت ، آرد گه مسائل