مدايح رضوى در شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٩٥

در نعت امام ثامن ضامن على بن موسى الرضا سلام اللّه عليه

ز تسبيح كرّ و بيان تا قيامت * به فرش آيد از عرش بانگ اطعنا 1370945 خ 0 35 خ

منوّر ز نوريت گرديده سينه * كه موسيش دريافت در طور سينا

خطا گفتم اين بلكه از نور رويت * فروغيست كش ديده در طور موسى

عطوس 2370945 خ 0 36 خ از غبار درت يافت آدم * از آن عطسه آمد وجود مسيحا

ز عيساست ذات همايونت اشرف * كه شد علّت علت كون عيسى

ز اعجاز انفاس عيسى بوقتى * بهى يافت مبروص 3370945 خ 0 37 خ اگر بىمداوا

به خاك حريم تو ز اعجاز اكنون * بسى روشنى يافته چشم اعمى

سليمان اگر گشت ز انهاى 4370945 خ 0 38 خ مورى * به سرّى از اسرار مكتومه 5370945 خ 0 39 خ دانا

براى تو اسرار آفاق و انفس * عيانست حاجت نباشد به انها

نگويم رواق تو تالى به گردون * نخوانم ضمير تو ثانى به بيضا

كزان آستان آسمانست حيران * بر اين آفتاب آفتابست حربا 6370945 خ 0 40 خ

زمين درت خجلت چرخ ساير * غبار رهت غيرت مشك سارا

از آن چهرهء قدسيان شد معطّر * و زين طرّهء حوريان شد مطرّا

در آن بارگاه فلك آستانت * كه با رفعتش عرش اعلاست ادنى

ره ز ايران رُفته رضوان و خازن * به مژگان غلمان و گيسوى حورا

عقيمند و عنّين 7370945 خ 0 41 خ ز شبه و نظيرت * هم آن چار مادر هم اين هفت آبا

رداى ترا آستين چرخ اعظم * حريم ترا آستان عرش اعلى

بود در ضمير تو چون روز روشن * نبى يافت هر سِركه در ليل اسرى

تويى ماه تابان گردون يس 8370945 خ 0 42 خ * تويى سرو رعناى بستان طه ( 42 )

جهان پادشاها مرا جز تو نبود * پناهى به دنيا شفيعى به عقبى

نگارم به نام تو امروز نامه * كه نامى شود نامه‌ام از تو فردا

برآور تمنّايم از راه رحمت * كه نبود به گيتى جز اينم تمنّا

كه مدحت به دفتر برم تا زمانى * كه هستيم را دفتر آيد مجزّا

پس آنگه در آن آستان خاك گردم * بر آسايد از نار با جرمم اعضا