مناقب فاطمى در شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٧١

18 در ستايش حضرت صدّيقهء كبرى فاطمة الزهرا سلام اللّه عليها

زحل او را غلامكى به وَثاق * زهره او را كنيزكى به سرا

هفت آبا 7425945 خ 0 8 خ و چار مام 8425945 خ 0 9 خ بطوع * از پى خدمتش عبيد و اما 9425945 خ 0 10 خ

به تولّاى او بنى آدم * هشت بر فرق تاج كرّمنا 0525945 خ 0 11 خ

از دل و جان كنيز فضّهء او * مريم و ساره هاجر و حَوّا

نام او آدم صفى را بود * غرض از اسم علّم الاسماء 1525945 خ 0 12 خ

عصمتش فُلك نوح شد چون گشت * موج قهر از تنور طوفان‌زا

هود را شد مودّتش هادى * كش هدايت به نام شد طغرا

صالح آورد از شفاعت او * ناقه پيدا ز صخرهء صمّا 3525945 خ 0 13 خ

بيت او قبله گشت ز ابراهيم * زآن جهت گشت كعبه را بنّا

پور عمران كليم حق چو سرود * رَبّ ارِنى به سينهء سينا

لَن تَرانى ز حق خطاب آمد * كه نَبيند كسى مرا اصلا

ليك چون خواست كردگار كه او * تشنه لب بر نگردد از دريا

عكسى از مهر چهر دخت رسول * كز خدا مظهرى خداى نما

كرد پيدا به چشم موسى و رفت * موسى از هوش و كوه گشت هبا 5525945 خ 0 14 خ

نى خطا عكس آنكه عصمت محض * كى درآيد به ديدهء بينا

سخن از عصمتش نيارم گفت * سرّ پنهان كجا شود پيدا ؟

آن معمّاست اين سخن كه همى * حل نگردد به فكرت دانا

مهر او باعث نجات آمد * انبيا را ز گونه گونه بلا

گشت زهرا ز هر كه راضى ازو * هم رسول است و هم خداى ، رضا

ور به دو ناكسى جفا ورزيد * بر رسول خداى كرد جفا

اى وجودت بديعهء ايجاد * وى حياتت شفيعهء فردا

اى كه در حكم باب تست قَدَر * وى كه در امر زوج تست قضا

صدف يازده لآلى پاك * سوّمين تن ز پنج آل عبا

آه اگر ذيل مهرت از كف من * بخت بد دركشد به روز جزا

واى بر حالم ار مرا گردد * ريشهء مِعجَرت 7525945 خ 0 15 خ ز دست رها

سرخ رويى پس از ولاى توام * نامه‌اى دارم ار سيه ز خطا