مناقب فاطمى در شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٤٦

10 مسمّط در نعت صدّيقه كبرى فاطمهء زهرا سلام اللّه عليها

گهى تاخت به مه گاه به ماهى * با گَردِ سمند تو نيارست تكاپو

من با تو به توحيد دلى يكدله دارم * از عشق تو بر گردن جان سلسله دارم

من قطره كه از بحر فزون حوصله دارم * از بحر عنايات تو چشم صله دارم

من عشق تو را پيشرو قافله دارم * تا بار گشايم به حريم حرم هو

اى پيشِ رواق تو بخم طاقهء نه طاق * زير فلك قوسى ابروى كجت طاق

بنمود چو خورشيد كه از مشرق آفاق * از شرق تو خورشيد الهويّت اشراق

اين شش جهت 4015945 خ 0 43 خ و چار عناصر به تو مشتاق * چون عاشق دلباخته بر طلعت نيكو

اى ذات خدا را رخ نيكوى تو مرآت * فانى تو به قول و اثر و وصف در آن ذات

نفى من درويش بود پيش تو اثبات * بر حجّة قائم كه بود شاه خرابات 5015945 خ 0 44 خ

حاجات مرا اى تو برآرندهء حاجات * بسراى كه از درد بود حشمت دارو

در هر صفتى اعظم اسماى الهى * اندر فلك صورت نبود چو تو ماهى

عالم همگى بندهء شرمنده تو شاهى * نه غير تو حقى نه ملاذى 6015945 خ 0 45 خ نه پناهى

محتاج توييم از ره الطاف نگاهى * يا فاطمه الزهرا انّا بِكِ نَشكُو 7015945 خ 0 46 خ

پيران خرابات كه در فقر دليلند * بركشت گدايان طلب لُجّه 8015945 خ 0 47 خ نيلند

رندان صفا پيشه كه در قدس خليلند * در لطف سخن همنفس ربّ جليلند

پيش تو كه سلطان دلى عبد ذليلند * با آنكه حشمشان زده بر نه فلك اردو

اى پاى تو پهلوزده خورشيد سما را * بر فرق من خسته بساى آن كف پا را

اى دست خدا دست صفا گير خدا را * از ديدهء بيننده مينداز صفا را

اى آنكه بود از مدد دست تو ما را ، * آرام تن و قوتِ دل و قوّت بازو