مناقب فاطمى در شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ١٤٤

44 عالمهء روزگار

عالمه و نابغهء روزگار * هاجر و مريم را ، آموزگار

مانده ز علم تو على در شگفت * آنكه كمالش همه عالم گرفت

شرم و ادب از ادبت شرمسار * گوش ترا عقل و خرد گوشوار

رشتهء تو شتهء نظمِ جهان * سينهء تو مخزن راز نهان

وقت خوشت وقت مناجاتِ تو * شاد پيمبر ز ملاقات تو

كس نبرد راه به سامان تو * جز پدر و شوهر و يزدان تو

هم ز پى عرض ادب گاه گاه * يافته جبريل در آن خانه راه

خانهء تو گلشن مهر و وفا * مكتب تو مكتب صدق و صفا

نيست عجب گر به چنين مكتبى * تربيت آموخته چون زينبى

اى يكمين بانوى كاخ عفاف * جان به فدايت كه به شام زفاف

پيرهن خويش به مسكين دهى * خاطر آن غمزده تسكين دهى

زين ملكات و ملكوتى صفات * فاطمه جان عقل و خرد مانده مات

با همهء شوكت و اجلال تو * بعد نبى تيره شد اقبال تو

دورهء عزّت سپرى شد ترا * امّت بيرحم جرى شد ترا

قدر تو يا فاطمه نشناختند * بر حرم حرمت تو تاختند . . .

اى شده محروم ز ارث پدر * عالم و آدم ز غمت خون جگر

عصمت يزدانى و معصومه‌اى * زوج تو مظلوم و تو مظلومه‌اى

داغ غمت بر دل رنجور ماند * قدر تو و قبر تو مستور ماند

فاطمه اى گوهر درياى راز * ما همه را سوى تو روى نياز

باد فدايت پدر و مادرم * خاك ره فضّه‌ى تو افسرم

مهر تو سرمايهء ايمان من * ياد تو باغ گل و ريحان من

اى پدرت رحمة للعالمين 2955945 خ 0 3 خ * مرحمتى كن به من دل غمين

من كه ز احسان تو شرمنده‌ام * دست به دامان تو افكنده‌ام