مناقب فاطمى در شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ١٣٠

38 به مناسبت ميلاد حضرت فاطمه زهرا سلام اللّه عليها

زهى شرف كه بود دخت احمد مرسل * زهى جلال كه شد مظهر خداى ودود

محيط عصمت و عفّت شفيعه‌ى محشر * سپهر رفعت و شوكت حبيبه‌ى معبود

اشارتى ز صفايش صفاى خُلد برين * كنايتى ز قيامش قيامت موعود

اگر اراده كند ز امر ايزد يكتا * به يك اشاره نمايد دوصد جهان موجود

ز دخترى به جهان اين همه صفات نكو * كسى نديده جز از دُخت احمد محمود

بود كلام خدا از كلام او ظاهر * بود صفات خدا از صفات او مشهود

غرض ز خلقت اشياست ذات او منظور * جهان چو قلزم و او هست گوهر مقصود

تمام چشم شفاعت به سوى او دارند * خليل و نوح و كليم و مسيح و آدم و هود

هواى جنّت و كوثر كجا به سر دارد * جبين به خاك رهش هر كه از دل و جان سود

محبّ او بود ايمن چو نوح از توفان * خليل او بود آسوده ز آتش نمرود

به رُتبه‌اش بود اين بس كه خواجهء « لولاك » * هماره « امّ ابيها » به شأن او فرمود

به ذات او نبرد پى كسى كه از غفلت * اسير دام هوا هست و پاى بند قيود

كسى كه شد مُتمسّك به ذيل مرحمتش * بدون شبهه كه از خوف روز حشر آسود

چگونه مدحتش آرم كه همچو ذات احد * زده است خيمه برون ذاتش از جهات و حدود

ز بحر طبع گهربار « قدسى طوسى » * به مدح و منقبت و وصفش اين چكامه سرود

1326 ه . ش