مناقب فاطمى در شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ١١٦

پانوشتها

نورى كه زيب بخش مكان است و لا مكان * از باختر فروغ رخش تا به خاور است

حوراى انسى است و ز مشكين شميم او * گيسوى حور و روضهء رضوان معطّر است

پيراهن عروسى خود را به مستمند * بخشد شب زفاف كه مهمان شوهر است

شهبانوى حجاز ، ولى كار خانه را * با فضّهء كنيز ، شريك و برابر است

از رنج كار ، آبله مىزند به دست او * دستى كه بوسه‌گاه لبان پيمبر است

در منتهاى اوج فضاحت خطابه‌اش * آهنگ چون پيمبر و منطق چو حيدر است

با آن جلال و رتبت و الا شنيده‌ام * پهلوى او شكسته به يك ضربت در است

آن هم درى كه روح الامين 5745945 خ 0 5 خ اذن مىگرفت * و اللّهِ جاى گفتهء اللّه اكبر است

گويند تهمتى است كه ما شيعه مىزنيم * پس آتش خيام حسين از چه اخگر است ؟

اين افتخار بس كه « رياضى » به درگهش * عبد و غلام و بنده و مولا و چاكر است

پانوشتها

پانوشتها

8645945 خ 0 ( 1 ) خ . عقد : سلك ، مرواريد ، گلوبند ( غياث )

8645945 خ 0 ( 2 ) خ . رك : 8 / 25

8645945 خ 0 ( 3 ) خ . رك : 2 / 22

8645945 خ 0 ( 4 ) خ . رك : 5 / 7

9645945 خ 0 ( 5 ) خ . روح الامين : جبرئيل