ايرانيان و يونانيان به روايت پلوتارخ ( فارسي ) — الصفحة ٤٤٥

كراسوس

كراسوس نخست نرمى نموده گفت شما اگر تا شب شكيبا باشيد آن هنگام مىتوانيم كه خود را به كوه‌ها بكشيم كه سواره در آنجا به آسانى تاخت نتواند و بدينسان از آسيب دشمن آسوده باشيم و شما نبايد چنين راهى را از دست بدهيد .

ولى سپاهيان گوش به سخن او ندادند و سپرهاى خود را به هم كوبيده به تهديد برخاستند كراسوس ناگزير شده خواهش آنان را پذيرفت و چون خواست برود چنين گفت :

شما اى اوكتاويوس و پترنيوس « 1 » كه مىبينيد من ناچار به اين راه مىروم اگر جان از اين معركه بدر برديد به همه كس بگوييد كه مايه نابودى من بيش از فشار دشمن نافرمانى سپاه خودم بود .

ولى اوكتاويوس از او جدا نشده همراه پترونيوس از پشته پايين آمدند . لكتوران « 2 » خود كراسوس فرمان داد بروند در پايين نخست كسى را كه ديدار كردند دو يونانى نيمه‌خون « 3 » بودند كه هر دو از اسب پايين جسته احترام بسيارى كردند و به زبان يونانى گفتند :

خوب است كسى را پيش از خود بفرستيد تا ببيند آيا سورنا كه به سوى شما مىآيد پيرامونيان او ابزار جنگ با خود دارند يا نه .

كراسوس چنين گفت :

من اگر اندك علاقه‌اى به زندگى داشتم خودم را به دست شماها نمىسپردم .

سپس دو برادرى را كه نام روسكيوس « 4 » داشتند فرستاد تا بپرسند همراه چند كسى با سورنا ديدار خواهد شد و شرط گفتگو چه خواهد بود ؟ سورنا فرمان داد اين هر دو را دستگير نمودند و خويشتن با سركردگان بزرگ بر اسب نشسته نزديك آمد و به كراسوس درود رانده چنين گفت :

اين چگونه مىشود يك سردار رومى پياده باشد و من و بستگانم سوار باشيم ؟

كراسوس گفت هيچ خطايى روى نداد ما هر كدام به رسم كشور خود رفتار كرده‌ايم ، سورنا گفت :

( 1 ) . Petronius ( 2 ) . در جاى ديگرى گفته‌ايم لكتوران كسانى از سركردگان بودند كه در جلو يا فرمانده يا كونسول تبر به دوش راه مىرفتند . ( 3 ) . مقصود آن است كه از يك سوى يونانى بودند از سوى پدر يا از سوى مادر . ( 4 ) . Roscius