اسناد ومكاتبات سياسى ايران ( از سال 1038 تا 1105 ق ) ( فارسي ) — الصفحة ١٤٦

نامهء شاه عباس ثانى به دولت خان كوتوال قلعهء قندهار

نصرت بدين صوب در حركت مىآمد تيره روزان بست را كه كوكب اقبالشان از ظلمات جهل مركب در محاق بود ، به محض رضا جويى خالق و رفاه حال خلايق ، از زور بازوى شوكت و چيره دستى جنود فتح و نصرت آگاهى فرموديم و آن گروه خذلان پژوه متانت حصار و رصانت ديوار را پردهء ديدهء آگاهى و قفل زبان عجز اندوزى و عذر خواهى خود ساخته فرمان واجب الاذعان را تلقى به قبول ننمودند . تا آن كه به مقتضاى نواميس سلطنت عظمى و خلافت كبرى جمعى از جنود مسعود را به هدم آن بنيان و افناء و اعدام آن گمگشتگان تيه غوايت و عصيان نامزد فرموديم و چنانچه حامل حكم و الا و فرمان معلى كه يكى از محصورين و مقهورين است مشروحا تقرير مىنمايد ابواب آن حصار تو بر تو ، به مقاليد سيوف درخشان سپاه جنگجو ، باز و دست تسلط لشكر قيامت اثر بر آن قوم بىپا و سر دراز گرديده بنيان وجود صغير و كبير و جوان و پير ازين سيل بىامان ويران و كاخ جرأت و جسارت پردلان آن فوج با خاك يكسان شد و چون اخبار و انذار شيوهء اين دودمان و الا و سلسلهء معلى است اقتفاء بآثار اسلافنا الكرام بر ذمت همت عين فرض و فرض عين مىدانيم كه آن ايالت پناه را نيز از كيفيت تسلط قوت قاهره و چيره دستى اقبال زاهره آگاهى فرماييم كه اگر گوش هوش به اصغاى فرمان واجب الاذعان گشوده ، قبل از آن كه كار به يورش منجر گشته عساكر منصوره به فحواى آن جُنْدَنا لَهُمُ الْغالِبُونَ « 1 » تصرف در برج و بارهء قلعه و حصار نمايند از در اطاعت و انقياد در آيد ، به ازاى اطاعت پيشگى و خدمت سگالى آن ايالت پناه را به افسر انجاح مطالب و اسعاف مآرب سربلندى بخشيده هر گاه هواى خدمت اين آستان خلافت مكان در سر و پرواز معارج سعادت جاويد در نظر داشته باشد به تفويض حكومت محلى از محال ممالك محروسه كه صاحب صوبهء آن محسود امثال و اقران بل امراى ايران و هندوستان تواند بود ممتاز و سرافراز فرماييم و اگر آرزوى وطن مالوف عنان تاب اين عزم صواب باشد ، با تبعه و لحقه ، مشمول عنايات خسروانه و الطاف شاهانه فرموده رخصت انصراف ارزانى داريم و در نظر كارآگاهان دانش منش و درست انديشان نيكو روش ظاهر و روشن است كه قزلباش نصرت تلاش را از كشته شدن محابا و پروايى نيست و پرچم اعلام را بر طرهء

( 1 ) - الصافات 173