ديوان أمير المؤمنين ( ع ) — الصفحة ٨٠

بيان زوال جاه ومال ومذمت حرص بر جمع مال

دنيا غم‌خانه است 209 - چيزى مثل دنيا نديدم كه مردم را فريب دهد وهمانندى مثل مرگ نيافتم كه مردم را مىترساند وبه آنها اعلام خطر مىكند .

210 - مثل خويشاوندان از كنار قبرش مىگذرم ، اما روش من همانند كسى است كه أصلا نسبتي با صاحب قبر نداشته‌ام .

دنيا كه فريب مىدهد مردان را * در آخر كار مىربايد جان را

رفتند عزيزان وفراموش شدند * گويا كه نديده چشم ما ايشان را

211 - به خدا سوگند به خود اعتراض مىكنم كه چرا همه ساعت به ديدار مصيبت‌زدگان نمىروم .

212 - آنگاه كه با نقشه‌اى از يك مصيبت وغم‌زده خلاص مىشوم ، روز بعد غم‌سازان جهان ، غم ديگرى تازه مىكنند .

اى رفته به تجريد تو را آواره * دارى فرح ونشاط بىاندازه

با خلق اگر كسى تعلق دارد * پيوسته شود جراحت أو تازه

گناه ومرگ 213 - براي همه مردم واجب است كه از گناهان خود توبه كنند اما ترك گناه واجب‌تر است .

گاهى كه دلت ز معصيت گشت سياه * در حال به توبه عذر آن قصه بخواه