ديوان أمير المؤمنين ( ع ) — الصفحة ٤٧٧

اظهار صفا به حضرت مصطفى ص

1786 - خيلى از مواقع شخص باوقار از ناراحتى مىخندد ، درعين‌حال قلب وى از آتش آزار آه مىكشد .

هرچند كه من باده غم مىنوشم * وز آتش غصه هر نفس مىجوشم

چون وهم كنم كه دشمنان شاد شوند * از أهل زمانه حال خود مىپوشم

پرهيز از خوشروئى با ناكسان 1787 - از شنيدن حرف‌هاى عصبانىكننده كر مىشوم وحلم را پيشهء خود مىسازم كه حلم با من مناسب‌تر است .

1788 - من از پرحرفى پرهيز مىكنم ، تا پاسخى ناپسند نشنوم .

1789 - آنگاه كه ناداني جاهل را بسوى خود جذب كنم ( وپاسخ بدهم ) من از أو نادانتر هستم .

جاهل كه دهد هميشه دشنام تو را * خواهد كه كند سخره أيّام تو را

بايد كه جواب أو نگوئى ور نه * سازد به ميان خلق بدنام تو را

1790 - از ديدار مردان مغرور مشو ، هرچند خود را بيارايند ويا از در حيله وارد شوند .

1791 - زيرا جوانانى كه بينندگان را به تعجب مىاندازند وخود را جا مىزنند چه‌بسا چند زبان وچند چهره دارند .

1792 - آنگاه كه به تو مىرسد شايستگىها فراموش مىگردد ورذالت وپستىها بيدار مىشود .