ديوان أمير المؤمنين ( ع ) — الصفحة ٤٠٨

شكايت آن زن آزرده از شوهر خود

مظلوم كه در ركوع گردد چه كمان * بر سينه‌ى ظالمان زند ناوك آه

نهى از شوخىهاى زننده 1499 - اگر مردم با تو شوخى كردند تو با آنها شوخى مكن ، زيرا من نديدم جمعيتى را كه شوخى كنند وسالم بمانند .

1500 - زيرا توجه داشته باش كه زخم خطرناك زخم زبان است وچه بسيار حرفهائى كه خون جارى ساخته است .

اى رفته تو را به نه فلك آوازه * در هزل مگو حديث بىاندازه

از تيغ زبان اگر كسى زخمى خورد * پيوسته شود جراحت آن تازه

علامت دوست حقيقي 1501 - دوست وبرادر ديني تو كسى است كه اگر مصيبتى تو را فشار داد هميشه براي تو ناراحت است .

1502 - دوست حقيقي آن نيست كه وقتي حوادث روزگار تو را فشار مىدهد مرتب تو را سرزنش كند .

آن است برادر كه خورد غصه وغم * روزى كه كشى ز دشمنان رنج وألم

بىآنكه كند قوت ايشان پستت * وز جهل كند تو را ملامت همه دم

توضيح : نقل شده كه امام عليه السّلام اين دو شعر را به هنگامى كه عقيل پيش معاوية رفته بود سرود .