ديوان أمير المؤمنين ( ع ) — الصفحة ٣٤٢

اظهار استغنا از خلق عالم

با خلق خدا كبر وعداوت تا چند * با أهل صفا جهل وغباوت تا چند

در يوزه‌ى مال از خلايق تا كي * بدبختى وآثار شقاوت تا چند

توجه به كسب واظهار بىنيازى از مردم 1251 - سنگهاى قله‌هاى كوهها را جابجا كردن براي من آسان‌تر از اينست كه منت مردم را بكشم .

1252 - مردم مىگويند كار عار است ، من مىگويم ننگ در ذلت سؤال است .

گر كوه ز جاى سخت به ناخن بكنى * زان به كه كشى منت هر دون دنى

از كسب حلال نان خود پيدا كن * تا فضل خدا كند تو را زود غنى

1253 - تمام دنيا را با يك منت قبول نمىكنم وعزت مقام را با ذلت نمىخرم .

1254 - همسرى را كه مژگانش از نظر خلقت سياه است دوست دارم ، زيرا نمىخواهم منت سرمه در چشم أو ديده شود .

از منت مردم است بر دل بارى * راضى نشدم به بار منت بارى

من عاشق خوبان سيه‌چشم شوم * تا منت سرمه‌ام نباشد بارى

اظهار جوانمردى وسخاوت خود 1255 - خانه‌ام منزلگاه كسى است كه در آن وارد گردد وهر خوراكى كه دارم براي هركس كه بخورد حلال است .