ديوان أمير المؤمنين ( ع ) — الصفحة ١٩٠
تنبيه بر تمكن در مقام رضا
وسيله‌اى است كه خود را بشناسيم كه نسبت به اين نعمتها چه مىكنيم واز آن چگونه بهره‌بردارى مىنمائيم ومريضى ، فقر و . . . هم به نظر ما يك نوع عذاب است وخدا مىخواهد در مرحله مرض وفقر خودمان را بشناسيم كه در برابر وظيفهء صبر چه مىكنيم ؟
با اين توضيح ، آزمايش سلامتى ، مال وساير نعمتها سخت‌تر از آزمايش ناگوارىهاست وبه همين جهت مردان الهى دوست داشته‌اند فقير باشند .
639 - كجا مىتوانى نفعي را بيابى كه ضرر وخرج نداشته باشد . دنيا براي سود وزيان خلق شده است .
640 - ترس ننگ است ودر پايمردى وحمله شايستگى ، كسى كه از ميدان جنگ وسختىها فرار كند ، نمىتواند از خواست خدا كنار باشد .
خواهند جماعتى كه بىتاب وضرر * گردند جدا ز آتش غم چه شرر
ليكن چه توان كرد كه از جنس بشر * كس نيست كه شد خلاص از تير قدر
از قدرت خدا مأيوس مباش 641 - اميد است آبخورگاهى كه در معرض استفاده است ، به تشنگان آب صاف بدهد ومدت‌ها تشنگانى را كه آب تميز نمىخورده‌اند بهره‌مند سازد .
642 - اميد است ، برهنه‌ها پوشانيده شوند وخدا ذليل ستمديده را يارى فرمايد .
ناگاه ز غيب دلنوازى برسد * وز گلشن حسن سرو نازى برسد
مرغ دل من چنين نماند ضايع * از عالم قدس شاهبازى برسد
643 - اميد است به لطف خدا ، استخوان شكسته مورد لطف قرار گيرد
و