ديوان أمير المؤمنين ( ع ) — الصفحة ١٤٧

خطاب به مرديكه طمع خلود در دار دنيا دارد

من اين بوده كه در حقّ أو دعا كرده‌ام كه خدا عقلش را كامل گرداند .

آن دم كه كسى دشمن جان تو شود * يا در پى آسيب وزيان تو شود

از كينه‌ى أو گر دل خود پاك كنى * ناگاه ز غيب مهربان تو شود

476 - دوستى را كه نسبت به من بدى مىكند بر اسرار خود امين نمىگردانم ورازهاى خود را در اختيارش نمىگذارم وبراي آزار به وى هم دستم را باز نمىكنم .

477 - وقتي براي دوستى با كسى پاسخ مثبت دادم ، نسبت به أو بخل نمىورزم ، هرچند پاسخ من به وى سبب شود كه مال وفرزندم را در راه أو بدهم .

تا در تن اين شكسته جان خواهد بود * از بهر وفاى دوستان خواهد بود

با هركه دم از مهر ومحبت زده‌ام * گر سر برود سخن همان خواهد بود

دوست واقعي 478 - هدف مردم در كارهاى جارى زياد است وهدف من از دنيا رفيق يك‌رنگ است .

479 - رفيقي كه همانند يك روح در دو جسم تقسيم شده باشند اگر چه دو جسم هستند ولى روح آنان يكى است .

از حضرت حقّ هميشه خواهد دل من * يارى كه سرشته باشد به مهرش گل من

از غم چه شود جهان به چشمم تاريك * پرنور كند چهره‌ى أو منزل من

قناعت 480 - كسى كه غذاى باقيمانده‌اى دارد ومىخورد وسرش را بلند نگاه مىدارد