ايران در زمان نادرشاه ( فارسي ) — الصفحة ٨٣

اوضاع هندوستان قبل از ورود قشون ايران با اسبابى كه نادر شاه را به رفتن هندوستان مصمم كرد

زيرا كه اهالى اطراف تصور خواهند كرد كه افاغنه از مقابلهء با ايرانيان مىترسند [ و در نتيجه ] بر افاغنه خواهند شوريد و راه آذوقه را بر آنها خواهند بست . اشرف گفت : بهتر است رو به مشهد برويم و با نادر بجنگيم ، ازين رأى نيز انحراف ورزيدند و فرمان جنگ داده شد ، نتيجه جنگ خطاى صاحب منصبان افغان را ثابت كرد . ايرانيان با چنان موقع خوب به كلى غالب آمدند ، اگرچه بيش از چهار هزار نفر از آنها كشته شد ، از افاغنه دوازده هزار به قتل رسيد و بهترين صاحب منصبان آنها در آن ضمن بود .

بعد از اين شكست ، اشرف به جانب اصفهان معاودت نمود ، بيش از يك ثلث قشون با او باقى نماند ، عدهء كثيرى ، بخصوص ايرانيانى كه در خدمت او بودند ، بعد از آن جنگ فرار كردند .

شاه طهماسب كه در اين جنگ حاضر بود [ و ] رفتار و شجاعت سردار خود را برأى العين مىديد به او گفت : كه هيچ‌جايزه‌اى لايق قبول تو ، جز اسم خود ندارم و حكم كرد كه نادر را طهماسب قلى خان بخوانند .

( از اين به بعد تا وقتى كه به سلطنت مىرسد ، در اين تاريخ اسم نادر را طهماسب قلى خان ذكر خواهيم كرد ) .

طهماسب قلى خان ، بعد از آنكه قشون قدرى در دامغان آسوده ، به سمت اصفهان حركت نمود ، افاغنه چون نزديك شدن او را شنيدند ، از قلعجاتى ، كه در آنجا ساخلو داشتند ، رو به اصفهان فرار كردند . در اغلب جاها ايرانيها از آنها بسيار كشتند و همه جا اظهار انقياد به شاه طهماسب نمودند و هرچه توانستند جمعيت و نقد براى طهماسب قلى خان فرستادند ، بطوريكه وقتى به كاشان ، كه در چهار منزلى اصفهان است ، رسيد . قشون او چهل هزار سواره و پياده بود .

افاغنه در شهر آذوقهء زياد جمع كرده و مصمم بودند ، كه تا جان دارند ، در دفاع بكوشند ، ولى سردار آنها اشرف ، صلاح چنان ديد كه قبل از آنكه محصور شود ، جنگ ديگرى بكند . بنابراين به قدرى كه توانست قشون مهيا كرد ، به قدر سى هزار از افغان دره‌گرنى و هزاره و ايرانى و غيره ، بيشتر حاضر نتوانست نمود . به مورچه‌خورت ، كه